هیئت

یا رب نظر تو برنگردد...#میخوای دو تا سیب دیگه هم بذاری رو میوه ها؟ سیب ها زیاد میمونه ها_نه بابایی ممنون خیلی سنگین میشه*خوب لااقل این برنج ها رو ببر نذریه. مزشو که دوست داشتی._آره مامانی دوست داشتم اما همین الانش هم ساک جا نداره.#اشکال نداره من جا میدم!*پس من برم بیارم._(در این برهه من معمولا سکوت میکنم)*انقدر ناز نکن دیگه_ناااااااز؟؟؟؟؟ من واقعا حرفی ندارم!.هر وقت بارو بندیل می بندم که از منزل سمت خوابگاه راه بیفتم مکالماتی شبیه مکالمات فوق بین من و پدر و مادر در جریان است.بعضا مشاهده شده دور از چشم من چند تا سیب و پرتقال و... در پلاستیک میوه ها می گذا هیئت...

یا رب نظر تو برنگردد...ده سال پیش بود. همین مهرماه. شروع درس در کلاسی بود که هنوز دیوارهایش رنگ نخورده بود و حیاط مدرسه اش خاکی؛ و هزار و یک چیزدیگرش هم لنگ میزد. و کلاس 16 نفره ای که میز و نیمکت هایش خیلی بیش از دانش آموزانش بود. بین هم کلاسی ها دختری بود که از لحظه اول از او بدم آمد. دوستش نداشتم! به قول خودمان لایتچسبک بود اساسی! مطابق همه ی چیزهایی بود که در لیست سیاهم قرار میگرفت:-پاک کردن تخته با سر به محض اینکه معلم می گفت تخته کثیف است-توضیحات عریض طویل موقع جواب دادن درس-خنده های بی دلیلی که حرصم را در می آورد-کج و نامرتب بودن همیشگی مقنعه!-حتی آب خ هیئت...

هیئت...

یا رب نظر تو برنگردد...دیشب؛ هیئت از نوع انصارولایت!متفاوت ترین هییت زندگی ام. نه به خاطر روضه و سخنرانی و مداحی.به خاطر اولین تجربه ی سینه زنی!نوجوان که بودم یکی از حسرت هایم همین سینه زنی مردها بود؛ حتی وقتی که تمام شبه های مسائل زنان مثل ارث و دیه و قضاوت و دیگر بحث ها بعد از کلی مطالعه و بحث برایم حل شده بود!حسرتی که با منطق و دلیل هم پاک نشد.بعدها که فیلم سینه زنی زنان پاکستانی را دیدم حسادتم گل کرد که چرا ما نه! این محروم بودن از ابراز عشق به حضرت واقعا دل می سوزاند!اما دیشب این حسرت رفت... هیئت...